Franciszek Jamrozy

Franciszek Jamrozy, polski organista, pianista, pedagog i wykładowca, urodził się 15 grudnia 1915 roku w Tychach. Dzieciństwo spędził w Kosztowach. Ukończył szkołę organistowską im. św. Grzegorza w Katowicach oraz Śląskie Konserwatorium Muzyczne, gdzie gry na organach uczył go Bolesław Szabelski. Przed II wojną światową pracował jako organista w Dziećkowicach i Brzezince. Po powołaniu do niemieckiego wojska trafił do Afryki, a następnie został zwolniony z przyczyn ideologicznych. Do końca wojny pracował fizycznie w kopalni „Wesoła”.

Po wojnie był organistą w krypcie Katedry Chrystusa Króla w Katowicach. Założył klasę organów w Szkole Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza, gdzie później uczył także gry na fortepianie; pracował tam do 1970 roku. Od 1953 roku był organistą i prowadzącym chóru im. ks. Antoniego Chlondowskiego w parafii Trójcy Przenajświętszej w Chełmie Śląskim. Prowadził również zajęcia organowe przy Kurii Diecezjalnej w Katowicach. W 1975 roku otrzymał medal Pro Ecclesia et Pontifice za zasługi dla rozwoju muzyki kościelnej. Zmarł w styczniu 1999 roku i został pochowany na cmentarzu w Imielinie.

Na podstawie artykułu „Franciszek Jamrozy” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.